وحدت در كلام و سيرة اميرالمؤمنين عليبن ابيطالب(رض)[1]
محمد برفي : نويسنده و پژوهشگر
پيشگفتار
واقعيت تلخ و دردناكي كه امروزه مسلمانان با آن روبه رو هستند پراكندگي آنان در ساية مذاهب، مليتها و گروههاي سياسي متفاوت است كه در طول تاريخ زمينهساز شكست مسلمين بوده است.
يكي از بهترين راه ها و الگوهاي تحقق وحدت امت اسلامي، غور و بررسي در سيرة عملي كساني استكه امور حل و عقد مسلمانان، در وهلة اول، بهدست آنها بوده است و در رأس همةآنها پيامبراسلام(ص) و ياران فداكارشان بهخصوص خلفايراشدين(رض) قرار دارند.
در اين مقاله كه به مناسبت «كنگرة بينالمللي امام علي و عدالت، وحدت و امنيت» تدوين يافته، كوشش شده است تا با بررسي كلام و سيرة آن حضرت، به اهميت وحدت و تأثير آن بر جامعة اسلامي پرداخته و روشن شود كه چگونه مسلمانان ميتوانند با اقتدا به سلف صالح خويش، به سوي تحقق وحدت اسلامي گام بردارند. در واقع مقالة حاضر بناي آن دارد تا به اختصار اين بداهت تاريخي را آشكار سازد كه حضرت علي(رض) در زمان خلفاي سهگانه(رض) ، در عين اينكه به صراحتِ تاريخ از داعيهداران خلافت بود و به تصريح خويش، خود را براي مقام خلافت احقّ ميدانسته است ولي هنگامي كه مسئلة خلافت بأي نحو كان به خلفا ميرسد و آن حضرت در برابر خطر نابودي اسلام و از هم گسيختگي نظام حاكم بر مسلمين قرار ميگيرد با جوانمردي نه تنها به مبارزه و ستيز و اختلاف نميپردازد، به يك نظارهگر ساكت و بيتوجه نيز تبديل نميشود و به عكس با ورود و دخالت در امور حكومت و ياري رساندن به خلفاي وقت، در موارد مختلف ، باعث حفظ اسلام و نظم حاكم بر جامعه شده و نهال نوپاي اسلام را از قرار گرفتن در معرض توفان اختلافات مهلك و در نتيجه نابودي به دست قدرتهاي مترصد، حفظ نموده و همواره از تفرّق و جدايي بيزاري جُسته است: «كَرِهتُ ان افرق جماعة المسلمين».(1)
....
ادامه مطلب
نوشته شده توسط
(AHLE-SONNAT.COM) کانون تبلیغات مسجدالنبی در ساعت 4:22 بعد از ظهر |
لينک ثابت |
